ching-ching

เราจอง package นี้จากงาน ททท.ผ่านบริษัททัวร์รายหนึ่ง จริงๆแนะนำว่าจองตรงกับทาง Jungle Rafts ก็ดีนะ(ถูกกว่า)ที่รู้ราคาเพราะ พี่ที่ไปด้วยกันเค้าจองตรง แต่บังเอิญมาคุย msn กัน พอรู้ว่าจองที่เดียวกันก็เลยกำหนดวันเข้าพักและขอแพเดียวกัน... เจ้าของอัธยาศัยดีมาก ปล่อยมุขกระจาย

เราจอดรถที่ ท่าเรือรีโซเทล ตอนไปรอเรือ ฝนตกปรอยๆ เย็นดี ตอนนั่งเรือไปที่แพ บรรยากาศ สองฟ้ากข้างก็สวยดีแต่น้ำเชี่ยวจัง ที่พักเป็นแพผูกไว้ริมน้ำ ไม่มีไฟฟ้า เพราะเค้าเน้นบรรยากาศสงบท่ามกลางธรรมชาติ ใครต้องการพักแบบสะดวกสบายมีไฟฟ้า แอร์ ทีวี ให้พักที่ Resotel เพราะเห็นเค้าบอกว่า เจ้าของเดียวกัน (มั๊ง) กิจกรรมก็มีใครจะเล่นน้ำก็ได้ วิธีเล่นน้ำของที่นี่ ใช้กระโดด  ตู้มจากต้นแพ น้ำจะพัดไหลไปเรื่อยๆ พอไปถึงแพสุดท้าย ก็ปีนขึ้นแพ แล้วมาตั้งต้นกระโดดใหม่ เราไม่ได้เล่นน้ำ เดี๋ยวผิวคุณหนูจะดำไปกว่านี้ เลยนั่งฟังเพลง อ่านหนังสือ บนเปลหน้าห้องพักแทน  ใครเอาอุปกรณ์ไฟฟ้าไป ชาร์จแบตไปแบบเต็มที่เลยนะ เพราะที่นี่ไม่มีไฟให้ชาร์จ  เราเลือกไปทัวร์หมู่บ้านมอญ ตอนใกล้ๆเย็น ไกด์นำเที่ยวก็เป็นคนมอญในหมู่บ้านนั้นที่ออกมาทำงานที่แพ   

...วีระ เป็นไกด์ให้ชาวคณะเรา ที่ต้องเอ่ยถึง เพราะเราประทับใจเขา เนื่องจาก วีระมีความฝัน!!!  วีระได้ค่าแรง XX ต่อวัน ขอปิดจำนวนไว้ดีกว่า เพราะวีระแอบกระซิบ เขาคงไม่อยากให้เล่าต่อ ...แต่น้อยมากๆ ความฝันของวีระคือ อยากไปทำงานที่ภูเก็ต อยากไปมากๆ หนึ่งเพราะเงินดีกว่าที่นี่ แน่นอน สอง อยากไปหาเพื่อน และ อยากออกสู่โลกกว้าง .... ทุกวันวีระ ให้ญาติของเขา สอนภาษาอังกฤษให้ เขาฝึกพูด ฝึกอ่าน เพื่อภูเก็ตโดยเฉพาะ เขาว่า วันหนึ่งเขาจะไปจากที่นี่ พวกเราถามว่า แล้วจะไปยังไง เขาว่ามีทางไป แต่ตอนนี้ ออกไปไม่ได้ ไม่มีบัตร ตำรวจเจอ จะโดนจับ โห !! ฟังแล้วยังกะในหนัง แต่นี่คือ ชีวิตจริง  ที่หมู่บ้านมอญ มีทีวี 1 เครื่อง ใครอยากดูต้องมานั่งที่บ้านนั้น

ที่นี่มืดเร็ว แป๊บเดียวฟ้าก็มืด คงเพราะตอนไปเป็นหน้าหนาว ตอนเย็นกินข้าวท่ามกลางแสงตะเกียง ฟังเสียงสายน้ำ กับข้าวใช้ได้ หรือเพราะหิวก็ไม่รู้ พออิ่มไปชม มอญแดนซ์ โห แดนซ์กันกระจาย แดนซ์เซอร์ ก็หน้าคุ้นๆ นะ เมื่อเย็นยังเห็นเตะบอล กะขี่มอเตอร์ไซด์อยู่เลย

จากนั้นก็พักผ่อนตามอัธยาศัย พวกเราออกมานั่งริมแพ มืดมาก มีแต่แสงจากตะเกียง นั่งกิน ว็อดก้ากัน บรรยากาศดีจัง ดาวเต็มฟ้าเลย แล้วก็เงียบๆ ถ้าหยุดคุย ก็เห็นจะมีแต่เสียงน้ำที่ดังอยู่ตลอดเวลา

ใครอยากเห็นบรรยากาศสวยๆ ให้รีบตื่นมาตอนเช้า รับรองไม่ผิดหวัง เราตื่นมาแบบเมาๆยังเออสวยดีแฮะ เสียดายว่า ตื่นมาไม่ทันพระอาทิตย์ขึ้น (เมาทีไรตื่นไม่ทันทุกที จะชักรูปเสียหน่อย เซ็งเป็ด)

อาหารเช้า เป็น ABF (ฟังยังกะ ถุงลุม ABS) โปรแกรมวันนี้ พายเรือแคนู ล่องไปตามน้ำ ไปขึ้นที่ โรงแรมรีโซเทล บัดดี้เราโชว์พาว ฝีพายระดับพระกาฬ หน้าตาคุณหนูมาก แต่มันคัดท้ายยังกะเคยแจวขายก๋วยเตี๋ยวในคลอง แต่ลุ้นๆตอน ที่มีเรือใหญ่แล่นสวนมา  มันจะมีคลื่น ยิ่งมา 2 ลำ ยิ่งเครียด เพราะอยู่กลางน้ำเลย  แต่ she บอก ให้อยู่นิ่งๆ อย่าเลิกลัก (ก้อกูกลัวนี่หว่า)

ขึ้นที่ท่าแล้วไปชมถ้ำพระมอญกับถ้ำละว้า

ได้สแตมป์ตราประทับ อุทธยานแห่งชาติไทรโยคมา  กระดาษก็ไม่มีไป ไปหน้าด้านขอฉีกสมุดเจ้าหน้าที่เค้าเฉยเลย  ขากลับนั่งเรือหางยาวกลับ  ทีแรกโดนพนักงานเค้าหลอกว่า ให้พายกลับ ทุกคนร้องกันลั่น ที่แท้อำ

กลับมาที่แพ ก็พักผ่อนกันตามสบาย  ที่นี่มีนวดแผนโบราณด้วยนะ เสียดายไม่ได้ลองนวด  มีขี่ช้าง  มีตกปลา(ไอ้ตกปลาเนี่ย ยังคิดอยู่ว่า ตกแล้วจะได้เหรอ น้ำแรงขนาดนั้น ไม่รู้ให้ตกที่ไหนกันไม่ได้ถามเค้าด้วย)  ...

กินมื้อกลางวันอีกมื้อก็กลับ โต๊ะเรามีวีระ คอยเทคแคร์ตลอด คงเพราะเจ่เจ้ เราคุยถูกคอกับวีระ ปล่อยมุขกันกระจาย และไม่ลืมติ๊บให้วีระ  (ป่านนี้ไม่รู้ไปภูเก็ตแล้วหรือยัง) ขากลับนั่งเรือมาลงที่ จุดจอดรถ

เราขับเลย ขึ้นไปเพื่อไป ช่องเขาขาด  ที่นี่เป็นพิพิธภัณฑ์  ค่อนข้างไฮเทคนะ สามารถขอรับหูฟัง เพื่อเลือกฟัง รายละเอียดต่างๆ  ไม่น่าเชื่อว่า สิ่งที่เห็น เกิดจากแรงงานคนในสมัยก่อน (เค้าขุดด้วยมือกันนะนั่น)

แค่คิดก็ขนลุกแล้ว... ก็คิดดูว่า จะต้องมีคนเสียชีวิตบริเวณนี้ ไปตั้งเท่าไหร่ เพื่อสร้างทางรถไฟผ่านช่องเขานี้ให้ได้  นี่ล่ะผลจากสงครามล้วนนำมาซึ่ง น้ำตา และความสูญเสีย.........

......................

.... " การเดินทางแม้เป็นคนละเรื่องกับการรับประทานอาหาร แต่อย่างน้อย มีผลสอดคล้องกันอย่างหนึ่ง ... คือทำให้ผู้คนเติบโต ..."   

จาก : เจ้าหญิงเสียงเศร้าแห่งดาวดวงที่สี่   (บินหลา สันกาลาคีรี)

เห็นด้วยอย่างแรง!! ปีที่แล้วจนถึงปีนี้ เดินทางเยอะ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเติบโตกว่าเดิมขึ้นมั๊ย แต่ที่มั่นใจว่าใช่แน่ๆ คือ ... "เปลืองเงิน อิ๊บอ๋ายยยยยยยยยยยยยยยย "