ching-ching

 

พยายามไม่ให้มันเป็น 30วิ แล้วแต่ไม่สำเร็จค่ะ เฮ้ออออออ เลยขี้เกียจละ

 วันนี้ขอชิล-ชิล กับบรรยากาศร้านอาหารแห่งหนึ่ง ที่จ.นครราชสีมา

เชื่อว่าหลายๆคน อาจเคยไปทานกันมาบ้างแล้ว (จขบ.หาเรื่อง up June Write )

ไปถึงพร้อมฝนพรำๆเลยค่ะ  รูปก็เลยอาจจะมืดไปสักหน่อยนะคะ 

ไกลๆนั่นเป็นอ่างเก็บน้ำลำตะคอง

บรรยากาศน่ากินเหล้ามั๊ย ...  เอ๊ย น่ากินข้าวมั๊ย ?

ไปดูบรรยากาศที่นั่งกันค่ะ

บรรยากาศด้านนอก

จากด้านทางเข้ามา จะต้องผ่านแปลงต้นไม้ ดอกไม้มากมาย

สามารถเลือกหาซื้อได้นะคะ สวยๆทั้งนั้น แต่พอดีวันนั้นไม่ได้ถ่ายรูป

เพราะฝนตก ค่ะ เลยเข้าในร้านเลย

ชอบรูปนี้ที่สุด (รูปล่าง)

ดูท้องฟ้าสิ มันเป็นสีนี้จริงๆนะ ฝนตกพรำๆ อากาศกำลังสบาย

เหมาะกับบรรยากาศการร่ำสุราเป็นที่สุด แฮะๆ

ตกค่ำ มีวงมยุรา มาเล่น เราไม่รู้จักวงนี้ แต่เค้าว่าดังเหมือนกัน (สำหรับคนโคราชหรือละแวกนี้)

 แต่ร้องเพราะดีนะ  แล้วมาเล่นอีตอนเรากำลังจะกลับละ เพราะเครื่องดื่มหมดขวด และรู้สึกว่า

จะมีทัวร์มาลง เลยเผ่นดีกว่า เริ่มวุ่นวาย  และจะไปต่ออีกที่   อีกที่เค้าจัดอาหารชุดใหญ่รอไว้แล้ว

-----------------------------------------------------------------------------------------------

และแล้วเราก็รู้ว่า "สวนเมืองพร" เป็นอะไรกับ "บ้านปูละคอน"

เอาไว้จะเอา บ้านปูละคอนมาลง (ตอนนั้นดันไปลบ file รูปทิ้งหมด )ไม่งั้น

คงได้ up blog ไปนานแล้ว  เจ้าของเป็นเจ้าเดียวกัน

มิน่าตอนโอนเงิน(ไปบ้านปูละคอน) ทำไมเลขที่บัญชี อยู่โคราช

ไอ้เราก็นึกว่าจดผิด 

.....

.....

สิ่งหนึ่งที่ได้จากการมาโคราชครั้งนี้ คือเราและเพื่อนสนิท ค้นพบสัจธรรมข้อหนึ่ง

อย่าเพียงมองกันที่รูปลักษณ์ภายนอก 

คือเราไปเจอ พ่อครัวคนหนึ่ง ฝีมือ ดีมาก  เป็นที่ๆเราไปพัก

เจ้าของเป็นเพื่อนกับพี่ที่พวกเรานัดไปกินข้าวกัน

หลังจากกินที่สวนเมืองพร  ก็มาต่อวงเหล้ากันที่ เดอะแมนชั่น

พี่เจ้าของเค้าก็จัดอาหาร ไว้เพียบให้ลองชิม เรียกว่า โชว์ของกันเลยแหล่ะ

มีอยู่เมนูนึงชอบมากๆ มันเป็นแผ่นแป้งแล้วเวลากิน กินกะแกงเขียวหวานเนื้อหรือไก่

น้ำขลุกขลิกๆ  จำชื่อไม่ได้ และไม่ได้ถ่ายรูปกันด้วยค่ะ  ตอนนั้นกรึ่มๆกันแล้ว

และอิ่มสุดๆ แต่พอลองไปคำเดียว เรียกว่างานนี้ สั่งเบิ้ลเลย

อีกเมนู เป็นเสือร้องไห้ (เนื้อย่าง เนื้อนุ่มมาก เนื้อในแดงนิดๆ )

ปกติไม่ทานเนื้อ แต่หนนี้ก็ทาน  

ไม่ได้ว่า สวนเมืองพรไม่อร่อยนะคะ  ที่นั่นอร่อย  บรรยากาศก็ดี

แต่เรามาเจอพ่อครัวหัวเห็ดคนนี้ ตอนแรกยังไม่เจอหน้านะ  ทำมากี่อย่างๆ ก็

อร่อยไปหมดแฮะ  เลยเรียกมาดูตัวกันหน่อยสิ  ปรากฏว่า น้องเดินหน้าใส วัยล่ะอ่อนมาเลย

เพิ่งจบใหม่ๆ หมาดๆ ยังไม่รับปริญญาด้วยล่ะมั๊ง  แต่ว่าฝีมือจัดจ้านมาก

เหมือนค้นพบเพชร ในกอหญ้า(จะบอกว่าโคลนตมก็เกรงใจ) 

ยังนั่งบ่นกัน ไม่น่ากินที่โน้นมาอิ่มๆเล๊ย

เพราะที่สำคัญ ที่นี่ กินฟรี๊  เหล้าก็ฟรี๊  ไม่น่าเล๊ยยยยยยยยยยย

แล้วเลิกวงกัน ตี 1- 2 จำไม่ได้ เช้า ปุ๊บ พ่อครัวก็มาสแตนบาย ทำข้าวต้มหอมๆ

ไว้รอเสริฟ อีก โหยยยยยยยยยยยยยย  (มีเมนู อเมริกันเบรคฟรัท ก็มีนะ)

นี่แหล่ะ เราจึงได้สัจธรรมว่า คนเรามองแต่ภายนอกไม่ได้

กึ๋น มันอยู่ข้างใน