ching-ching

พยายามจะเขียนไม่ให้ยาวเกินไปนะคะ แต่ไม่รู้ว่าจะยาวหรือเปล่า

วันนี้เพิ่ง ดีกันกะเพื่อนสนิท (คนนี้สนิทมาก)  หลังจากที่ งอนกัน 7-8 เดือน

หลายคนอาจจะ เอ๊ะ อีนี่ แก่แล้วยังมีงอนกัน เนี่ยนะ  ก็ขอตอบว่า "มีค่ะ"

และยิ่งสนิทๆ นี่แหล่ะ งอนกันตัวดีเลย  แล้วก็เป็นเรื่องหยุ๋มหยิ๋ม ในสายตา คนอื่น

แต่สำหรับพวกเรา มันก็มีเหตุผลของพวกเรากันเอง 

แต่ก็แปลกอยู่อย่างนะ ทุกครั้งที่เราทะเลาะกัน โกรธกันไปนานๆ

พอคุยกัน เราก็ต่อกันติด  แล้วก็ไม่พูดเรื่องเก่าๆ ก็คือให้มันผ่านไป

จริงๆปกติไม่ทะเลาะกันนานหรอก  แต่หนนี้ ก็นานแฮะ

วันนี้ พอคุยกัน ก็ขำกันลั่นออฟฟิศเรา แบบ ต่างคนต่างเล่าเรื่องราว อัพเดท

เรานั่งคิดข้อดีของการทะเลาะกับมัน ได้ว่า  ประหยัดตังค์  และ สุขภาพดีขึ้น

เพราะโดยปกติพวกเราก็จะดื่มกิน ตามร้านอาหาร กันประจำ  ซึ่งมันเปลืองในสภาวะ

เศรษฐกิจ ขาลงเยี่ยงนี้  ทีนี้พองอนกัน ก็ไม่ต้องกินข้าวนอกบ้าน ตกเย็นซื้อกินง่ายๆจบ

สุขภาพดี ไม่ดื่มแอลกอฮอล์มาพักใหญ่ๆเลย 

แต่ข้อเสียก็มีมากมาย หนึ่งคือ เหงาแน่ๆ สอง ก็ใช่ว่าสุขภาพจะดี เพราะเรากับเพื่อนคนนี้

บ้าเล่นกีฬากัน ชอบไปตะเวนตีแบต ตามคอร์ตแบท  เส้นพระราม 2 นี่ ไปลองมาหลายคอร์ทละ

เส้นเจริญนคร ลองมา 2 คอร์ท  (ซอย 10 กับ 14 )

**เพื่อนๆคนไหนมีคอร์ทแบตแนะนำ  ก็ ทิ้งไว้ที่ comment ได้เลยนะคะ

แต่ข้อเสียก็คือ หลังจากตีแบตเสร็จ เราก็มักจะไปนั่ง ดริ๊ง กันต่อ (ได้อย่างเสียอย่าง)

จำได้ว่า สโลแกน"เพื่อนกันไม่ต่อก็ติด"มันเป็น โฆษณา อะไรสักอย่างหนึ่ง(ล็อตเต้ ป่ะ)

ซึ่งเราว่า มันใช่เลย ..... 

ผลจากการที่ คุยกันแล้ว

เย็นนี้ ปาร์ตี้ส้มตำ(ร้านเดิม)หน้าบ้านมัน

พรุ่งนี้ บ้านน้ำเคียงดิน (เส้นถนนอักษะ)

วันอาทิตย์ยังมาไม่ถึง ยังไม่นัด

เฮ้อ แวว จน กรอบ โผล่มาให้เห็นลางๆละ

หมายเหตุ 1.....เพื่อนคนนี้แหล่ะที่วิ่งหนี ตอนเราวิ่งไปให้มันดึง ทาก ออก

ทุกวันนี้ก็ยังเอามาล้อกันอยู่  ส่วนเราเคยวิ่งหนีผี (ลมพัด) ตอนไปรร.ที่ชะอำ

ทิ้งมันไว้ในห้องคนเดียว   ถือว่าเจ๊า กันละกันเนอะ