ching-ching

บ้านแสงจันทร์ จ.สมุทรสงคราม (แม่กลอง)  

วันที่ไป ก็ดั๊น ไป ป๊ะ กับเค้ามีสัมมนา ที่นี่พอดี เกี่ยวกับ เรื่องการเที่ยว

เชิงอนุรักษ์  อันเนื่องจาก อ.ปรีชา  ที่เป็นแกนนำ การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์

เป็นหุ้นส่วนหรือจะว่าเป็นเจ้าของ ก็ไม่เต็มปากเพราะเจ้าของหลักคือพี่สาวอาจารย์

(อ.ออกหลายสื่อ หลายรายการ ถ้าใครคุ้นๆชื่อนี้)  มี สว. มีนักวิชาการ

เข้ามา สัมมนามากมาย แต่เรากับเพื่อน อยากอยู่แบบ เงียบๆ อ่ะ

แต่ทำไงได้ จองมาชนกันพอดี เราจึงเป็นคณะท่องเที่ยวเดียว ที่ดันมาหลุดมา

นอกนั้นเป็นแก๊งวิชาการที่มาจากหลายจังหวัด แต่ไม่ได้เข้าไปร่วมฟังบรรยาย

กับเค้าหรอก     ช่วงนั้นมีการพยายามรณรงค์ หลายเรื่องเกี่ยวกับอัมพวา

เช่น ไม่อยากให้ใช้เรือเครื่อง (เรือติดเครื่องยนต์) พานักท่องเที่ยว ไปชมหิ่งห้อย

ซึ่งมันมีผลเสียหลายด้าน   อันนี้ตอนหลังได้ไปคุยกับ อ.ปรีชา 

แต่จริง ๆคุยเรื่องอื่นนะ    อาจารย์ก็เล่าๆให้ฟัง  แต่ก็รู้กันดีว่าคงยาก

เพราะ อัมพวา บูม มาก และธุรกิจนำชมหิ่งห้อย มีผู้ประกอบการเยอะ

เก้าอี้ไม้ หน้าบ้านพัก วันที่ไปฝนตก..

สนามหญ้ากว้าง  ต้นไม้เยอะ  มีชิงช้าให้นั่งเล่นด้วย

แต่เนื่องจากชิงช้า มีสำพะเวสี ครอบครอง (พวกเรากันเอง) จึงไม่กล้าเอารูปมาลง

ไม่กล้าเอากล้องเข้าไปใกล้ ๆ

ตกเย็น ก็ไปนั่งริมน้ำกันลมเย็นๆ  ตกลงกันว่า เรากินข้าวกันที่ รีสอร์ทนี่แหล่ะ

และก็จะไม่ไปเดินตลาดน้ำอัมพวา แล้วเพราะว่าเป็นเย็นวันเสาร์  คนเยอะแน่ๆ

เลยนั่งคุยนั่งเล่น ริมน้ำ ชิลๆ ดีกว่า เอาง่ายๆ แค่ว่าจากระยะเวลาที่ฟ้ายังไม่มืดดี

จน มืดแล้ว แล้วพวกเรานั่งกินข้าวกัน มีเรือยนต์ผ่านไปๆๆ เพื่อพานักท่องเที่ยว

ไปชมหิ่งห้อย เนี่ย ร่วมๆ 100 ลำได้  ฟังเสียงเรือกัน หูชา

เมนูมื้อเย็น มีกุ้งแม่น้ำย่าง น้ำจิ้มรสแซ่บ (น้ำจิ้มอร่อยมาก กุ้งสด)

แกงส้มชะอมไข่  ปลาแดดเดียวทอด   ผัดผักอะไรสักอย่างจำไม่ได้ละ

เด็ดทุกอย่าง  ไม่ต้องรอหม่อมถนัดศรีคอนเฟิร์ม 

(แต่ หม่อมก็เคยชม ฝีมือแม่ครัวที่นี่ไว้ จำได้ ออก อีก 1 รายการแล้วหม่อมถนัดศรีมา)

** นั่งกินกันฟ้ามืดแล้วมีตะเกียงดวงน้อย เลยขอถ่ายแบบใช้แฟลซ**

 หลังกินอาหารสักพัก พอข้าวเรียงเม็ด ก็ไปชมหิ่งห้อยกัน

และทางรีสอร์ทจัดไว้ ก็เป็นเชิงอนุรักษ์จริงๆค่ะ คือ พายเรือชมกัน

พี่คนพายก็เก่งมาก แข็งแรง  พายไกลนะนั่น  นั่งกันหลายคน

ขากลับ เลี้ยวเข้าคลองย่อยๆ พายทวนน้ำอีกต่างหาก

แต่เราว่าการนั่งชมหิ่งห้อยในเรือพาย เงียบๆ มองเห็นหิ่งห้อยเต็มต้นลำพู

มันก็โรแมนติกดีนะ

ปล. บ้านก๋งกับบ้านยาย อยู่ริมคลอง อยู่ในสวน (ก็เลยไม่ค่อยกรี๊ดอัมพวามากเท่าไหร่)

สมัย เราเด็กๆ เราต้องปีนตลิ่ง ลงไปเอาก๋วยเตี๋ยวเรือที่พายเรือมาขาย

ช่วงไหนน้ำแห้ง ต้องวิ่งไป สั่งแบบไกลจากบ้านมาก เอาจุดที่เรือเข้าได้มากที่สุด

แต่ละเจ้าที่พายมา ถ้ารู้ว่า บ้านนี้หลานยายมา ก็จะมาจอดรอที่ตลิ่งหน้าบ้านเลยค่ะ

เพราะการเดินทางสมัยโน้น ถนนยังเข้าไม่ถึงบ้านยาย ต้องใช้แต่เรือเท่านั้น 

ของกินที่ผ่านมาแต่ละเจ้า พวกเด็กๆพลาดไม่ได้ค่ะ บางทีต้องสั่งไว้ว่าให้รอด้วยนะ

** แต่ขนาดไม่กรี๊ดอัมพวานะ แต่ไปบ่อยมากๆ ** มันใกล้บ้านนิ